2005.

ИГОР ИСАКОВСКИ


Роден 1970 во Скопје. Работел како радио и ТВ водител од 1991-1999, 2001-2003, на различни фреквенции. Основач е и директор на културната установа Блесок. Работи како главен и одговорен уредник и вебмастер на истоименото списание. Уредник е на списанието на Независни писатели на Македонија, „Наше писмо“. Дипломирал на катедрата за Општа и компаративна книжевност во Скопје, магистрирал на Централноевропскиот универзитет во Будимпешта (Родови и културолошки студии).
Објавил: Писма (роман, 1991), Црно сонце (поезија, 1992), Експлозии, трудна месечина, ерупции… (раскази, 1993), Вулкан – Земја – (поезија, 1995), Небо (поезија, 1996, 2000), Гравири - Blues говорница (многу куси текстови, 2001), Песочен часовник (раскази, 2002), Длабоко во дупката (поезија, 2004), Пливање во прашина (роман, 2005).
Избори и преводи на други јазици:Sky (поезија на англиски, 1996, 2000), Sejanje smeha (избрана поезија на српски и македонски, 2003), I & Tom Waits (избрана поезија на македонски и англиски, 2003), Sandglass (раскази на англиски, 2003)
Антологии: Ернест.01 (избор од раскази објавени во Блесок, 1998-2003), Морфеј.01 (избор од поезија објавена во Блесок, 1998-2003, автори родени помеѓу 1960-1977), Морфеј.02 (избор од поезија објавена во Блесок, 1998-2003, автори родени помеѓу 1930-1959)
CD-ROM-ови: М@Па (2001), Babylonia (2004).
Преведува поезија, проза и есеи, од (и на) македонски, англиски, српско-хрватски-босански-црногорски. Во негов превод на македонски, објавени се книгите на Алеш Дебељак, Лудвиг Гиц, Марија Тодорова, Душан Гојков, Клод Фримен, Роберт Млинарец, Јосип Ости, Рони Сомек, и МТЦ Кронин.
Објавува во многу домашни и странски списанија. Делата му се објавени во САД, Холандија, Романија, Словенија, Хрватска, Босна и Херцеговина, Австралија, Бугарија, Чешка, Унгарија, Словачка, Јужна Кореа, Црна Гора, Србија, Полска и Израел.
Живее во Скопје.
е-пошта: isakovski@blesok.com.mk повеќе детали: http://www.isakovski.com.mk


 

ЉУБОВТА И ДРУГИТЕ НЕШТА



- Те молам, немој да пушиш овде, рече таа додека ја затвораше вратата. Тој не рече ништо. Помисли дека еден добар провев ќе исчисти си. Ги слушаше нејзините чекори низ ходникот. Потоа слушаше како зујат инсектите во дворот. Таа го научи дека звукот на летото доаѓа од една бубалка што се вика „жеже-пече“. Кога повнимателно ќе се вслушаше во тие звуци, можеше да чуе како некој со огромна брзина изговара „жежепече“; гласовите беа споени како сонцето да ги слепило во нивната внатрешност.
Сигурно е жешко надвор и неа сонцето ја пече, и таа оди по својот пат, со своите мисли. Би сакал да знам што се случува со неа додека така го оди патот. На што мисли најмногу.
Излезе во дворот и запали цигара. Не сакаше да пуши во собата зашто потоа ќе мораше да прави провев отворајќи ги сите врати а нему не му се допаѓаше кога самиот себеси ќе се фатеше во ситуација кога нешто сокрива. Тогаш се чувствуваше како да е бегалец што ги крие своите траги, а можноста да се најде во бегство од нешто понекогаш го измачуваше толку многу што стануваше раздразлив и нетрпелив. Слушаше како бубалките дрдорат „жежепечежежепечежежепече“ и повлекуваше од цигарата.
Чувствуваше голема благодарност спрема девојката. За сите моменти на нежност и среќа што ги доживеал со неа. И за оној момент кога му рече дека треба да се потруди ако сака да направи нешто со својот талент.
Тој се обидуваше да щ угоди, вслушан во својот внатрешен глас, следејќи ја својата потреба, и му се чинеше дека многу често му успева. Да ја задоволи. Но, понекогаш потребата да ја задоволува како да ги надминуваше сите можни граници и тој се соочуваше со залудни напори да ја задоволи и неа и себеси, та стануваше нетрпелив и неможноста да го оствари својот наум го поразуваше. Беше таков што сите порази ги доживуваше длабоко и повеќекратно, како тоа да беа последователни земјотреси што пустошеа низ него. Кога си ќе се смиреше, тој разбираше дека поедноставниот живот е поубав живот, но тоа не го сфаќаше кога се соочуваше со земјотресите на поразот, па му се чинеше дека никогаш ништо нема да научи. И тоа беше пораз, но се чинеше дека тој во сета таа несреќа има среќа во можноста бргу да закрепнува по сите тие, помалку или повеќе, бесмислени и измислени порази. Иако беше млад, тој, најчесто, за себе имаше претстава на губитник, на човек кому си му бега низ дланките, како сетоста да е ситен песок. Гледаше како живеат другите, и колку и да ги презираше споредбите со останатите, а најмногу тешењето со несреќноста на туѓите судбини, си велеше дека, сепак, живее добро. Подобро од повеќемина.
Ја допре кваката на излезната врата, металот беше лизгав и малку студен, а потоа се врати кон креветот и легна да чита. Читаше бргу и ненаситно како давеник што голта воздух, и воздухот му се чинеше застојан, бајат. Во сета таа поплава од гласови, ретко кога наоѓаше задоволителен призвук, та го остави сето тоа и легна на нејзината перница, како многупати пред тоа, и дишеше полека за да впие си до крај. Слушаше „жежепече“ и тонеше полека, брановидно, како нешто лесно што плови низ густината.
Ноќта беше тивка. Тој седеше под старите маслинови дрвја во дворот и низ нивните гранки гледаше во небото. Сите ги очекуваше уште еден жежок ден, под бистро небо. Ѕвездите сјаеја силно и постојано, а светлината во дворот се заплеткуваше во лисјата на маслинките и се чинеше како грстови ѕвезди да лебдат околу гранките. Беше тоа убава глетка и нему му дојде тажно што таа не е до него. Многу одамна, тој пишуваше за една бела островска куќа, вдлабена во синото небо, и тогаш разбра дека секогаш ќе му биде потребен некој за да го сподели доживеаното. Потоа се сети дека пред да пишува за куќата пишуваше за презирот спрема каноните и вплеткувањето во мрежата на секојдневните обичаи и нешто горко му мина низ грлото кога разбра дека и тој сега работи како другите, за пари што купуваат многу нешта, и знаеше дека таа горчина ќе мора да ја исцеди сам. Исто така знаеше дека го очекуваат ситуации на конфликти со самиот себе, и се надеваше дека овој пат ќе биде пососредоточен и со студена глава кога тие ќе дојдат. Тивко беше во ноќта, тук-таму по некој штурец пушташе глас, а потоа се јави онаа птица што на секои три-четири секунди отпејуваше „чууук“, тажно и растегнато, и тој таа птица ја викаше чук уште од детството, од оние денови кога живееше крај еден мал парк и таа птица доаѓаше секоја ноќ, како да беше задолжена да го успива. Сега, му се чинеше дека ќе ја пробдее ноќта, и дека птицата ќе мора да успие некој друг. Таа веќе спиеше; светлото во собата беше изгаснато.
Се возеа на веспа по островот, тој гледаше во небото пред себе и ги следеше облаците. Изгледаше како да се наттркуваат со облаците, како да јаваа на ветрот, и кога таа возеше тој го пикаше носот во нејзината коса и щ кажуваше нежни зборови. Кожата им беше затегната и поцрна секој ден, та тој ја мачкаше со разни млека и креми, потсмевајќи се на сите тие козметички чуда, а всушност уживаше додека со дланките поминуваше по секој дел од нејзиното свилесто тело. Тогаш не мислеше на ништо лошо или страшно, само слушаше како нивните тела разговараат, нејзиното и неговото тело, речиси можеше да види како мирисите им се мешаат, и долго остануваа зближени, со силно притиснати чела а тој со усните го набаруваше врвот на нејзиниот нос. Му се чинеше дека си е вредно за жртвување за да се поседува таа среќна исполнетост, но кога ќе останеше сам беше мачно и празно и го мачеше што зборовите веќе не доаѓаат кај него.
- На што мислиш?, ја прашуваше често, а таа понекогаш стануваше раздразлива од неговата упорна желба да продре во нејзините мисли.
- На ништо посебно, велеше таа, и продолжуваше да го прави она што дотогаш го правела. Дури и ако не правела ништо.
Додека лежеа на песокта, тој гледаше во нејзините колена. Беа многу поцрнети, од сите тие возења по островот. Таа читаше некакво списание со практични совети за одржување на кожата. Него го збунуваше зошто щ е тоа потребно, кога нејзината кожа е млада и нежна. Таа мислеше со години однапред, тој мислеше за моментот. И за минатото.
- Ти пречи ли што сум толкав романтик?, ја праша еднаш.
- Какво ти е тоа прашање?, праша таа со насмевка.
- Одговори ми, прашањето е обично.
- Па, можеби би ти било подобро кога би знаел дека љубовта не е си на овој свет; има и други нешта.
Брановите удираа во брегот, дуваше благ ветар.
- Кои нешта се повредни од светлината што можеш да ја имаш во себе?
- Има некои нешта...
- А тоа се...?
- Љубовта и воздухот не се си на овој свет...
- ...
Таа се протегна врз крпата на песокот.
- Жежок ветер... Сакаш да одиме во вода?
- Оди ти, ќе дојдам. - Не ми одговори на прашањето, помисли тој.
Ја гледаше како чекори по песокта, потоа се заврте на страна, и некако се израмни со морето. Лежам на нула метри надморска височина, помисли. Ветрот се засили.
Брановите се пенеа пред да се срушат во водата. Нивните бели врвови му личеа на свечени јаки на некои дотерани господа од почетокот на векот. Се чинеше дека огромен број дотерани господа итаат да стигнат на некој попладневен прием. Никаде ги немаше нивните глави.

 

Copyright © by Игор Исаковски & Балкански книжевен гласник – BKG, 2006.


Nazad