ΔΗΜΗΤΡΗΣ Π. ΚΡΑΝΙΏΤΗΣ - ДИМИТРИС П. КРАНИОТИС - DIMITRIS P. KRANIOTIS

Аутор је четири збирке песама (Трагови, 1985., Глинена лица, 1992., Замишљена линија, 2005., Дине, 2007.). Рођен је 1966.г. у граду Стомио у централној Грчкој. Студирао је медицину у Солуну. Живи у Лариси. Оснивач је и председник Друштва песника (World Poets Society, W.P.S), уредник и директор три онлајн библиотеке поезије, извршни директор грчког часописа Хипократ, итд. Добитник је више књижевних награда како у Грчкој, тако и у свету.
 

 

Νοητή γραμμή

Καπνοί
από τσιγάρα
και κούπες
γεμάτες καφέ,
δίπλα
στη νοητή γραμμή,
που η δίνη
των λέξεων
ακουμπά
και γνέφει
τραυματισμένη
τη σιωπή μου.


Замишљена линија

Дим
цигарета
и шоље
пуне кафе
близу
замишљене линије,
коју вртлог
од речи
додирује
и поздравља
повређену ми
тишину.

Fictitious line

Smokes
of cigarettes
and mugs
full of coffee,
next
to the fictitious line
where the eddy
of words
leans against
and nods,
wounded,
to my silence.


Ιδανικά

Βουνά χιονισμένα,
μνημεία αρχαία,
βοριάς που μας γνέφει,
σκέψη που κυλά,
εικόνες βαμμένες
με ύμνους ιστορίας,
λέξεις επιγραφών
με ιδανικά γεωμετρίας.

Савршенства

Снегом покривене планине,
древни споменици,
северац што нас обавија,
мисао која пролази,
обојене слике
химнама историје,
речи записа
савршенством геометрије.


Ideals

Snow-covered mountains,
ancient monuments,
a north wind that nods to us,
a thought that flows,
images imbued
with hymns of history,
words on signs
with ideals of geometry.


Ψευδαισθήσεις

Βουβές ρυτίδες
στο μέτωπό μας
τα σύνορα της ιστορίας,
ρίχνουν κλεμμένες ματιές
σε στίχους του Ομήρου.
Ψευδαισθήσεις
γεμάτες ενοχές
λυτρώνουν
τραυματισμένους ψίθυρους,
που έγιναν αντίλαλοι
σε φωτισμένες σπηλιές
ανόητων κι αθώων.


Илузије

Неме боре
на нашем челу
границе историје,
криомице гледају
на Хомерове стихове.
Илузије
пуне кривице
откупљују
рањене шапате,
што посташе одјеци
у осветљеним пећинама
будала и невиних.

Illusions

Noiseless wrinkles
on our forehead
the frontiers of history,
shed oblique glances
at Homer's verses.
Illusions
full of guilt
redeem
wounded whispers
that became echoes
in lighted caves
of the fools and the innocent.


Το τέλος

Η γεύση των φρούτων
δεν φεύγει
απ’ το στόμα μου,
μα η πίκρα των λόγων
γκρεμίζει τα σύννεφα
και στύβει το χιόνι,
μετρώντας τα βότσαλα.
Μα εσύ
δεν μου είπες
γιατί με ξεγέλασες,
γιατί με τον πόνο
και τ’ άδικο θέλησες,
να πεις πως το τέλος
πάντα με δάκρυα
καίγεται.

Крај

Укус воћа
не нестаје из мојих уста,
него горчина речи
руши неба
и гњечи снег,
пребројавајући облутке.
Него ти
не рече ми
зашто ме превари,
зашто болно
и неправедно хтеде
да ми кажеш како крај
увек са сузама
гори.

The End

The savour of fruits
still remains
in my mouth,
but the bitterness of words
demolishes the clouds
and wrings the snow
counting the pebbles.
But you never told me
why you deceived me,
why with pain
and injustice did you desire
to say that the end
always in tears
is cast to flames.


Κανόνες και οράματα

Η ζωή μετράει
τους κανόνες,
η δύση τις εξαιρέσεις τους.
Η βροχή πίνει
τους αιώνες,
η άνοιξη τα όνειρά μας.
Ο αετός βλέπει
τις ηλιαχτίδες
κι η νιότη τα οράματα.

Правила и визије

Живот броји
правила,
залазак сунца њихове изузетке.
Киша упија
векове,
пролеће наше снове.
Орао гледа сунчеве зраке
младост визије.

Rules And Visions

Life counts
the rules;
the sunset, their exceptions.
Rain drinks up
the centuries;
spring, our dreams.
The eagle sees
the sunrays
and youth, the visions.


Αρνήσεις

Βουή αυτοκινήτων
σφραγίζει το ξημέρωμα
με κοφτές απαντήσεις,
με ανένδοτες αρνήσεις,
που επαναλαμβάνονται
ρητά
κάθε δειλινό.


Порицање

Зујање аутомобила
запечатило зору
кратким одговорима,
непопустљивим одрицањима,
која се понављају
изричито
са сваким заласком Сунца.

Denials

A roar of cars
seals the dawn
with short-cut answers,
with unyielding denials
that are repeated
explicitly
every sunset.


Μονολεκτικά ενδύματα

Κύματα περισπωμένης,
φουρτούνες επιρρημάτων,
ανεμόμυλοι ρημάτων,
κοχύλια αποσιωπητικών,
στο νησί των ποιημάτων
της ψυχής,
του νου,
της σκέψης,
μονολεκτικών ενδυμάτων
που φοράς
για να αντέξεις!


Украси од једне речи

Таласи дијакритичких знакова,
олује глаголских прилога,
ветрењаче глагола,
шкољке знакова за паузу,
на острву песама
душе,
ума,
мисли,
једноречних украса
које носиш
да би трајао!

One-word garments

Waves of circumflexes
storms of adverbs,
windmills of verbs,
shells of signs of ellipsis,
on the island of poems
of soul,
of mind,
of thought,
one-word garments
you wear
to endure!


Ίσως

Το σύννεφο πάλεψε
με την άμμο
κάτω απ’ τη βροχή
των όχι και των ναι,
πατώντας με δύναμη
στη λογική που ακούει
το αδιέξοδο των ίσως.

Можда

Облак се борио
с песком
под кишом
многих ''не'' и ''да'',
снажно газећи
логику која ослушкује
безизлазно ''можда''.

Maybe

The cloud struggled
against the sand
underneath the rain
of "no" and "yes",
forcefully treading
on the rationale
that obeys
the impasse of " maybe".


Τι ζητώ

Κουβάρι
οι προσευχές
ψιθυρίζουν
φοβισμένες.
Ανόητα Εγώ
πνίγονται,
δίχως ποτέ
να μάθεις
τι ζητώ.

Оно што тражим

Клупко
молитве
шапућу
уплашене.
Апсурднa ''Ја''
даве се
а да никада
не научих
шта то тражим.

What I Ask

A ball of threads
my prayers
whisper
frightened.
Foolish "I"s
are choked
without you ever
knowing
what I ask.


Τα μην και τα μηδεν

Η νύχτα
που έπνιξε
τις ατέλειωτες στιγμές
που ήθελα
να ζήσω,
πέρασε
χωρίς ν’ ανάψω
το κερί,
που ήθελα να ζεστάνει
τα μην και τα μηδέν.

"Немој" и "ништа"

Ноћ
што удавила је
несавршене тренутке
које желех
да одживим
прошла је
а да не упалих свећу,
која хтедох да угреје
сва ''немој'' и ''ништа''.


The "don'ts" and "zeros"

The night
that strangled
the endless moments
I had wished
to live,
passed by
without my lighting up
the candle
I had longed
to warm up
all the "don'ts" and "zeros".


Στάχτη

Το τζάκι
θέλησε
να βάλει τελεία,
στην πρόταση
που ο δρόμος
των ονείρων μου
κόλλησε
στη λέξη ευτυχία,
με σπίθες
από βρεγμένα κούτσουρα
που μάζεψα
από μέσα μου,
που τόλμησα
να τα κάνω στάχτη.

Пепео

Огњиште
хтеде
да стави тачку,
у реченици
где се пут
мојих снова
зауставио
код речи ''срећа'',
са варницама
из влажних пањева
које сакупих
из себе самога,
и што се усудих
да их претворим у пепео.


Ashes

The fireplace
was eager
to put a fullstop,
in the sentence
where the road
of my dreams
stuck
upon the word of happiness
with sparkles
of wet logs
I collected
from the inside of me
that I dared
to turn to ashes.


Όρια

Θραύσματα γυαλιών
στο άδειο δωμάτιο
των άναρθρων ψιθύρων,
ματώνουν
τα όριά μας,
γεμίζουν
με πληγές
το χάδι της ψυχής μας.

Границе

Парчићи стакла
у празној соби
неартикулисаног шапата,
обливају крвљу
наше границе
пуне
ранама
миловање наших душа.

Limits

Fragments of glasses
in the empty room
of the inarticulate whispers,
bleed
our limits,
fill
with sores
the caress of our soul.

 

Copyright © by Balkanski književni glasnik – BKG, 2007.
Srpskohrvatski prevod BKG, engleski Lemonia Mourka

Nazad