Μάρα Μεϊμαρίδη

Γεννημένη στην Καστέλα, η Μάρα Μεϊμαρίδη έβαλε πείσμα να πετύχει στη ζωή της και τα κατάφερε: Όπως αναφέρει το επίσημο βιογραφικό της, σήμερα είναι διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Πρώτα, όμως, τελείωσε τη Φιλοσοφική Αθηνών και συνέχισε με σπουδές στην Αρχαιολογία, ενώ τελικά η Βιολογία και η Ιατρική Ανθρωπολογία την κέρδισαν.
Το πρώτο της λογοτεχνικό βιβλίο, «Οι μάγισσες της Σμύρνης», έχει πουλήσει πάνω από 350.000 αντίτυπα στα τρία χρόνια κυκλοφορίας του, το 2005 μεταφέρθηκε στη μικρή οθόνη, αλλά την ίδια φαίνεται πως τη γοητεύει περισσότερο η ιδιότητα της ανθρωπολόγου, ως Σύμβουλος Σχέσεων, αφού όπως λέει, «πολλές γυναίκες θέλουν με γνωρίσουν και εγώ τις καθοδηγώ στο να κάνουν τις σωστές κινήσεις και να υιοθετήσουν τη σωστή συμπεριφορά προκειμένου να κερδίσουν τον αγαπημένο τους. Αλλωστε, ο έρωτας θέλει στρατηγική».
Δεν πίστευε ότι το μυθιστόρημά της θα γινόταν τόσο μεγάλη επιτυχία. «Το βιβλίο είχε ήδη γίνει best seller, πολύ πριν γίνει η τηλεοπτική μεταφορά, πράγμα που δυσκόλεψε ιδιαίτερα το σκηνοθέτη. Ο ίδιος μου είχε πει αστειευόμενος ότι θα προτιμούσε να έχει συγγραφείς νεκρούς για να μην έχουν άποψη!».
Την τεράστια επιτυχία του βιβλίου ακολούθησε η τράπουλα της Κατίνας Deste, με ανάλογη αποδοχή. Για να εξηγήσει κανείς τη μαγεία χρειάζεται τρεις επιστήμες εξηγεί: Φυσική - αστροφυσική, χημεία και ψυχιατρική. «Την αστροφυσική τη σπουδάζω ακόμα και πιστεύω ότι στη ζωή μου δεν θα πάψω ποτέ να κάνω δύο πράγματα: Να είμαι ερωτευμένη και να βρίσκομαι... στα θρανία!».
2006. επιστρεφει με αλλο ενα  βιβλιο που αποκαλυπτει τον μαγικο κοσμο της μαγειας, ''Βιβλιο μαγειας Ι απο τις μαγισσες της Σμυρνης''.

 
Deste, Η τραπουλα της Κατινας

Πως εριχναν τα χαρτια οι μαγισσες της Σμυρνης

(περικοπη)

 

Αιγινα. Στο σπιτι της Κατινας, σημερα

  Το κουτι ανοιξε ευκολα με το κλειδακι. Ηταν στη θεση του περασμενο σε μια κοκκινη κλωστη. Τρεις κομποι τη στερεωναν πανω του γερα. «Σαν να φοβαται αορατους εχθρους, χμ!» Απο μεσα φανηκε το πορφυρο τριμμενο βελουδο.
Αναποδογυρισα το κουτι και ξετυλιξα το βελουδο. Μια φιγουρα με λαμπερο βλεμμα εμφανιστηκε πανω πανω.
Φυσηξε γρεγος.
«Μαμα, δεν κλεινεις κανα τζαμι, θα μου παρει τα χαρτια ο αερας.»
Η Ελενη εμφανιστηκε στην πορτα σκουπιζοντας τα χερια της σε πεσκιρι κουζινας. Καθισε στη διπλανη καρεκλα και την τραβηξε προς τα μεσα.
«Θα μου τα πεις;»
«Τι να σου πω;»
«Θα μου πεις τα χαρτια;»
«Ε;»
«Τα χαρτια, λεω. Τα χαρτια της Κατινας, θα μου τα πεις;»
«Τι να σου πω, μαμα, τη μοιρα σου;»
«Ναι.»
«Γιατι, ξερεις εσυ πως λεγονται;»
«Εγω, οχι. Αλλα ηξερε εκεινη και μου τα ‘γραψε να σ’ τα πω. Δυο μερες μου υπαγορευε. Στασου. Θα φερω το μπλοκακι μου.»
Τραβολογησε με ζορι το συρταρι του σερβαν και οταν αυτο φχαριστηθηκε αρκετο τριξιμο, ανοιξε επιτελους. ‘Εχωσε τα χερια της στο συρταρι, ανασηκωσε ολες τις πετσετες φαγητου, τραπεζομαντιλα, κεντιδια, κι εψαξε στον πατο.
«Για φαντασου! Κοιτα τι βρηκα! Το πετσετακι της κιτρινης λαμπας. ‘Ελεγα κι εγω, που το ‘χω χωσει... που το ‘χω χωσει...! Καπου το ‘χω χωσει και θα το βρω. Να σου και το μπλοκακι!» Το εξετασε. «Καλα που δε βραχηκε με τα νερα που μπηκαν προπερσι απο τα κεραμιδια.» Το ‘φερε στο τραπεζι. Τα γραμματα της μανας μου ηταν παντα τσιγκελωτα.
«Στο ‘’κυριευει’’ το ‘’κυ’’ γραφεται με υψιλον, μαμα, οχι με ητα.»
«Δεν πειραζει.»
«Καλα λες.»
Τα χαρτια απλωθηκαν κατα συμβουλη της Ελενης πανω στο τραπεζι. «Με τη σειρα τους!» επεμενε.
‘Ανοιξα το μπλοκακι τυχαια σε ενα φυλλο.
«Dastar. Η Χανουμισσα του διαμαντιου. Ειναι αυτη εδω μεσα στα χαρτια;»
«Ναι».
«Πια ειναι, βρε μανα;»
«Αυτη!» η Ελενη εδειξε ενα χαρτι.
«Εδω φαινεται μονο ενα φρυδι.»
«Ε, αυτη ειναι! Τι νουμερο τη γραφει αυτην στο μπλοκακι;»
«Δεκατεσσερα».
«Αυτη ειναι. Να, μετρα απο την αρχη εως το δεκατεσσερα». Δε χωρουσε κουβεντες.
«Κατσε, διαβασε», ειπε τελος. «Θα παω μεχρι την αγορα. Μου ‘πε ο βαρκαρης πως εχει γαλεους. Φρεσκους.»
Εμεινα μονη μου με την τραπουλα. Κατεγραψα τα χαρτια σε νεο καταλογο. «Τι ειναι αυτο; Σαν αλεπου. Κατι φαινεται εδω δα. Μια μουρη αλεπους ειναι σιγουρα.» Μετρησα τα χαρτια, τα ‘βγαλα εξηντα πεντε. Ειχε προσωπα, συμβολα, πετρες και τζαν. Ο ερωτας ειχε λαμπρη θεση αναμεσα στις ερμηνειες.
Ειπα να πω τη μοιρα μου στον εαυτο μου. Πηρα το μπλοκακι. «Για να σε δουμε λοιπον και σενα, κυρια Deste, τι πουλια πιανεις;» Σηκωσα ενα χαρτι και κοντεψε να μου κοπει στα δυο. Σκεφτηκα να το κολλησω με σελοτειπ, αλλα θα κιτρινιζε με τον καιρο. Το λυπηθηκα. Η τραπουλα ηταν πολυ φθαρμενη. Απο ενστικτο δεν ηθελα να την τραυματισω.
Αλλαξα γραμμη πλευσεως και πηρα λεπτο χαρτι να την ξαναζωγραφισω.
Στη μια, η μαμα ξαναγυρισε παρεα με τους γαλεους.
«Τι κανεις εκει, Μαρια;»
«Ζωγραφιζω».
«ΜΗ!»
«Δεν τη χαλαω, μαμα! Ξεπατικωνω ο, τι μπορω».
«Μποραδια». Ειχε αναστατοθει. «Εγω τη φυλαω τοσα χρονια, οχι για να τη χαλασεις εσυ. Ακου εκει! Ενα τοσο πολυτιμο πραγμα. Θα καταλαβεις ποσο πολυτιμο ειναι, οταν αρχισεις να τη ρωτας».
«Εσυ τη ρωτησες ποτε;»
«Δεν ειναι δικια μου!» σηκωσε τον ωμο. «Και βαλ’ τη μεσα στο κουτι της, τωρα! Δεν εισαι αξια εσυ!»
«Καλα, μη φωναζεις. Τι θα φαμε;»
«Γαλεο σκορδαλια. Παω να μουσκεψω το ψωμι.»


Copyright © by Balkanski književni glasnik – BKG, 2008.
CIP – Katalogizacija u publikaciji, Narodna biblioteka Srbije, Beograd 82 BALKANSKI KNJIŽEVNI GLASNIK, [Elektronski izvor] / Glavni i odgovorni urednik Dušan Gojkov.
– Elektronski časopis. Način dostupa (URL) http://balkanliteraryherald.com/ ISSN 1452-9254 = Balkanski književni glasnik (Online) COBISS.SR-ID 141175564 BKG 1 / 2008. Sveska 14.

Nazad