Milica Jeftimijević Lilić

Milica Jeftimijević Lilić rođena je 28.08.1953. u Lovcu kod Banjske na Kosovu i Metohiji od majke Ilinke i oca Tomislava Jeftimijevića. Završila je Filozofski fakultet, Odsek za književnost i jezik, u Prištini, a magistirala je na Univerzitetu u Beogradu i stekla zvanje magistar filoloških nauka. Radila je u Prištini na Univerzitetu u zvanju profesora više škole, i u Televiziji Priština, gde je živela do 1999.godine.
Do nedavno bila je urednik u Televiziji Beograd u Redakciji digitalnog programa. Sada je u statusu samostalnog umetnika. Saradanik je mnogih časopisa i član nekih žirija. Član je Uprave Književnog društva pisaca Kosova i Metohije i Uprave Udruženja književnika Srbije.

Objavila je zbirke pesama: "Mrak, izbavljenje", (1995) KOV, Vršac, "Hibernacija", (1998) KOV, Vršac", "Putopis kože" (2003) SKZ, Beograd i poeme "Čaranje" (2007) Panorama, Priština, Beograd, zbirku proze "Siže slučaja" (2002), Prosveta, Beograd, kao i knjige kritika "Poetika slutnje" (2004), Književno društvo pisaca Kosova i Metohije, Kos.Mitrovica i "Epistemološka osvetljavanja" (2007) Mali Nemo, Pančevo. Piše i priče za decu. Priredila je i izabrala pesme Vladete Vukovića pod nazivom "Ostaću negde".

Dobitnik je nagrada "Grigorije Božović","Lazar Vučković","Pesnička povelja", "Zmaj Ognjeni Vuk", "Kondir Kosovke devojke". Zastupljena je u više antologija poezije. Pesme su joj prevođene na: ruski, engleski, francuski, mađarski, turski, nemački i druge jezike. Kritike na: engleski, italijanski, makedonski...

Milica Jeftimijević Lilić

   

MENA

Pojednostavljujem –
sve svodim na otisak –
u magmi svesti ostanu samo slike.
Kamera uma beleži
sakuplja za trezor sećanja
sekvence grada, lica, osmehe,
sunčano jutro, prozirne sutone.

Godine klize niz mene
ko nevereme niz predele,
spiraju mesečine, omame.

Postajem sprud.
potiskujem mračne prostore,
blesak bombe na horizontu,
reski zvuk lomljenja stakla.

Bugarim, molska struna
Bonacu usnulog mora.
Pritvaram drhtaje,
žudnje nestišane.


STROGA MERA

               Po Ivanu V.Laliću

Ah, strasna mera, svakako
al, stroga, stroga mera, nužno
to spoznah bolno, trajno –
ni pedalj više od nje
ni mrvu manje ispod!

Stroga mera – etalon stari
dok vidiš – već gubiš
i bacaš se u vrtlog, ljubiš
svom snagom bez mere
slepo srljajuć tamom
a rastojanje propisano,
pa sitan korak il trk, isto!

Uzećeš izmereno,
višak vratiti dvostruko,
pre il kasnije
kad ti se od kože
po meri skroji,
pojmićeš kud sve to vodi.

Pobeći nećeš, uzalud trk,
strasne si mere žrtva –
strogoj na kraju dođeš
isceđen, čemeran, grk!


PURPUR BULKI

Plamti pejzaž –
purpur bulki
nehajno bačen
slikarski smelo
na platno polja.
Cesta umetnuta
kvari plan
beskrajne slike horizonta.

I samo okom dotičem nemo
svemoćnu ruku
skrivenog Tvorca
što bulke seje
kad dobre volje je
i ne šalje dažd ni tamu
već lice pokaže lepo.
 

 

Copyright © by Balkanski književni glasnik – BKG, 2009.
CIP – Katalogizacija u publikaciji, Narodna biblioteka Srbije, Beograd 82
BALKANSKI KNJIŽEVNI GLASNIK, [Elektronski izvor] / Glavni i odgovorni urednik Dušan Gojkov.
– Elektronski časopis. Način dostupa (URL) http://balkanliteraryherald.com
ISSN 1452–9254 = Balkanski književni glasnik (Online)
COBISS.SR–ID 141175564
BKG 3 / 2009. Sveska 22.

Nazad